باران

آسمان دلش گرفته است

میل باریدن دارد

بی گمان او هم مثل من

میل دیدن تو را دارد

باران می بارد

من تنها زیر باران

مثل مجنون در بیابان

نمی دانم سهم من از تو چه بود

جز چشمانی خیس در باران

هر که مرا می بیند

با کنایه می پرسد

کو ؟

کجاست؟

چرا تنهایی ؟

جوابی ندارم که بگویمشان

جز سکوتیُ

نگاهیُ

چشمانی خیس درباران

می دانی ..

از تو دل بریدن کار من نیست

حتی اگر بی منُ

با او باشی زیر باران